Świnoujście — uzdrowisko

Młyny ŚwinoujscieZałożenie uzdrowiska w Świnoujściu nastąpiło w roku 1824. W owym sezonie działało już założone rok wcześniej towarzystwo akcyjne, które otrzymało od króla dotację w wysokości 7000 talarów. Z tymi pieniędzmi przystąpiono do budowy kurhauzu, zakładu ciepłych kąpieli i niezbędnych urządzeń na plaży. W roku 1826 otwarto zaplanowane obiekty i do Świnoujściaprzybywało coraz więcej kuracjuszy.


Świnoujście — Historia miasta, port

Świnoujście Historia miasta, portHistoria miasta Świnoujście.
W roku 1744 król pruski Fryderyk ogłosił, że każdy, kto osiądzie w Świnoujściu, otrzyma darmo drewno do budowy domu, działkę oraz przez sześć lat będzie zwolniony od płacenia podatków. Chętnych nie było jednak wielu.


Międzyzdroje —Świnoujście

Międzyzdroje —ŚwinoujścieZ Międzyzdrojów wyruszamy na przedostatni odcinek naszego szlaku: plażą do Świnoujścia.
Po przejściu 11,5 km szeroką plażą dochodzimy do nasady świnoujskiego falochronu wschodniego (292,5 km).
Falochron obejmujący ujście Świny został zbudowany w latach 1818—1823 kosztem 1,5 miliona talarów. Na budowę użyto głazy, wydobyte z morza przy wybrzeżu wyspy Uznam, gdzie — jak dawniej przypuszczano — znajdowała się legendarna Wineta.


jezioro Gardno, legenda

Jjezioro Gardnoezioro Gardno. Siedem wydłużonych zatok tego jeziora wcina się głęboko w ląd a pośrodku znajduje się nieduża wysepka na której stał niegdyś, jak głosi legenda, posąg Światowida, stąd jezioro to nazywane jest również „Źrenicą Światowida”.


Woliński Park Narodowy

Woliński Park NarodowyZa Międzywodziem, tuż przed Swiętouściem, wchodzimy na teren Wolińskiego Parku Narodowego, którego północna granica ciągnie się aż do Międzyzdrojów.
Woliński Park Narodowy ustanowiony został rozporządzeniem Rady Ministrów PRL z dnia 3 marca 1960 roku i obejmuje obszar 4691 ha. O utworzeniu Parku zadecydowało spotykane tutaj wyjątkowe bogactwo form i gatunków roślin oraz zwierząt jak również niezwykła malowniczość krajobrazu.


Międzyzdroje, historia

Międzyzdroje
Na północno-wschodnim krańcu pleistoceńskiej partii wyspy, w miejscu gdzie uchodziło do morza jedno z ramion odrzańskiej delty, istniały niegdyś dwie wioski wymienione w roku 1186 w dokumentach katedry kamieńskiej: „Se-lazo” i „Kapenze”. Osada „Żelazo” znajdowała się prawdopodobnie w pobliżu obecnej zabudowy miasta, a jej nazwa związana jest z eksploatacją rudy żelaznej, którą wydobywano tu jeszcze w XIV wieku. Osada „Kępieńce” znajdowała się na południowy wschód od miasta, w środku puszczy.