Wizja turystyki w Polsce

Świnoujście — uzdrowisko

admin — Thu, 08 Sep 2011 15:56:49 +0000

Założenie uzdrowiska w Świnoujściu nastąpiło w roku 1824. W owym sezonie działało już założone rok wcześniej towarzystwo akcyjne, które otrzymało od króla dotację w wysokości 7000 talarów. Z tymi pieniędzmi przystąpiono do budowy kurhauzu, zakładu ciepłych kąpieli i niezbędnych urządzeń na plaży. W roku 1826 otwarto zaplanowane obiekty i do Świnoujściaprzybywało coraz więcej kuracjuszy.

Skarżyli się jednak oni na… brak owoców, niedobre bułki i pszenny chleb.
Sprowadzony do Świnoujścia dyrektor królewskich parków, założył park zdrojowy.
Panie kąpały się na zachodniej części plaży, panowie na wschodniej. W środku znajdował się pas długości 500 kroków, gdzie komukolwiek wstęp był zabroniony. W domu zdrojowym słuchano koncertów, grano w bilard, w wista, tracono pieniądze w ruletkę oraz tańczono do białego rana.
Od roku 1885 zaczęła się budowa nowej dzielnicy uzdrowiskowej nad samą plażą. Kąpielisko świnoujskie, które dotychczas ustępowało innym kąpieliskom nadmorskim, stawało się coraz modniejsze. Podczas gdy w roku 1890 zanotowano 4933 gości, to w roku 1900 — 15 316, a pięć lat później już 32 928.
Kąpielisko w Świnoujściu — wspomina w swoim uroczym pamiętniku Magdalena Samozwaniec — podzielone było na „Damenbad”, „Herrenbad” i ,,Familienbad”. Do „Familienba-du” wolno było chodzić rodzicom z dziećmi — dziecko było warunkiem wstępu. Aby dostać się do owego wspólnego kąpieliska, sprytni młodzieńcy i samotne kobietki wynajmowali dzieci od rybaków… Mama, brzydząca się mężczyzn (poza własnym mężem), chodziła z dziewczynkami do damskich łazienek. Madzia i Lilka, niczym więźniarki w obozie karnym, rozmawiały z Ojcem, wujami i kuzynami przez szpary w drewnianym płocie, który odgradzał płeć piękną od niebezpiecznej. W sumie wszyscy razem mogli być śmiało uważani za „płeć brzydką”, do czego przyczyniały się ówczesne kąpielowe stroje, odznaczające się horrendalną brzydotą i brakiem smaku. Obie przybrane były w długie czerwone kombinezony z jakiegoś wstrętnego drelichu, ozdobione u kostek i przy szyi białą tasiemką. Na głowie miały czepki z żółtej gumy, okraszone czerwoną falbanką, a na nogach czarne ciżemki, wiązane w kostce tasiemkami. Kombinezon w wodzie wydymał się jak balon i z morza widać było wystrzelające tu i ówdzie czerwone lub granatowe półkule… Mężczyźni wyglądali na plaży równie komicznie i nieatrakcyjnie jak kobiety. Albo nosili jakieś dziwne ubranka z granatowego lub czerwonego szerżu, albo straszliwe trykoty w niebiesko-białe lub granatowo-białe paski, długie do połowy łydki. Moda noszenia kapeluszy obowiązywała nawet na plaży, więc ci straszni panowie w pasiastych trykotach, w których wyglądali jak zebry albo jak więźniowie, nosili na głowach słomiane panamy lub małe słomiane dżo-kejki”.
Dzień 4 sierpnia 1907 roku był wielkim dniem dla Świnoujścia. Dziesiątki tysięcy stałych mieszkańców, kuracjuszy oraz specjalnie na ten dzień przybyłych z głębi kraju, wyległy na świnoujską plażę, aby oglądać na redzie spotkanie cesarza Wilhelma II na jachcie „Hohenzollern” z carem Mikołajem II na jachcie „Kronsztad”. Półkolem wokół obu jachtów stanęła niemiecka flota wojenna. O godzinie 13.00 nastąpiła salwa dział okrętowych. Obaj pomazańcy w białych marynarskich mundurach podali sobie dłoń i przysięgali wieczną przyjaźń. Orkiestry grały hymny narodowe, a wieczorem ognie bengalskie rozświetliły redę ku wielkiej uciesze kuracjuszy.
Upłynęło siedem lat i dnia 1 sierpnia 1914 roku Niemcy wypowiedziały wojnę Rosji. Kuracjusze w dzikim popłochu opuszcziali Świnoujście a w hotelach i pensjonatach zajęła kwatery cesarska piechota i marynarka.
Druga wojna światowa spowodowała całkowitą zagładę uzdrowiska. Dopiero w roku 1960, po wielkich wysiłkach zdołano uruchomić pierwsze sanatoria i na okres trzech miesięcy przyjęto pierwszych 120 kuracjuszy. Po przerwie jesienno-zimowej, w roku 1961, uzdrowisko podjęło znowu działalność leczniczą i prowadzi ją do chwili obecnej.
Walory uzdrowiska Świnoujście opierają się na właściwościach klimatycznych oraz na obecności tworzyw leczniczych — wody solankowej i złóż borowinowych.
Szeroki pas zieleni oddziela część uzdrowiskową od miejskiej, a bogaty las sosnowy na zachodzie wybitnie łagodzi ostrość morskiego klimatu, stwarzając obszar bardziej łagodnego mikroklimatu, pozwalającego wrażliwym kuracjuszom na przyzwyczajenie się do klimatu morskiego.
Szeroka plaża o miałkim, czystym piasku, łagodnie opadające dno morskie pozbawione roślinności i kamieni — stwarzają dogodne warunki do korzystania z leczniczych kąpieli morskich.
Solanki Świnoujścia to wody chlorkowo-sodowo-jodko-wo-żelaziste z zawartością 4—-5′% soli kuchennej. Obecność kationów magnezowych, wapniowych i anionu siarczanowego, poszerza ich wachlarz możliwości leczniczych. Z wartości leczniczych solanek należy podkreślić ich wpływ hartujący, tonizujący, a przede wszystkim przeciwbólowy w dolegliwościach reumatycznych, w zespołach neuralgicznych, stanach pourazowych i pozapalnych. Poza tym solanki mogą być użyte do leczenia inhalacyjnego. Tą drogą działają kojąco na przewlekłe stany zapalne dróg oddechowych.

Zasoby borowiny, położone niespełna 4 km od zakładu przyrodoleczniczego, powinny pokryć zapotrzebowanie uzdrowiska na przeciąg 35 lat. Jak wykazały analizy fizykochemiczne miejscowej borowiny, może być ona wykorzystana w leczeniu przewlekłych chorób reumatycznych, gośćca części miękkiej, rwy kulszowej i chorób kobiecych.
Naturalnie właściwości lecznicze Świnoujścia są uzupełnione nowoczesnymi środkami i nowoczesną aparaturą do fizykoterapii. Dobrze wyposażony zakład przyrodoleczniczy, wprowadzenie do codziennych metod leczenia gimnastyki, masażu leczniczego, naturalnych kąpieli słonecznych i powietrznych, przyczynia się niewątpliwie do uzyskania dobrych wyników leczenia.
Po 4 latach intensywnej odbudowy, uzdrowisko w Świnoujściu dysponuje 600 łóżkami sanatoryjnymi i zapleczem zabiegowym umożliwiającym leczenie balneologiczne dodatkowo 500 kuracjuszom ambulatoryjnym.
Do roku 1970 planuje się wybudowanie sanatorium rehabilitacyjnego na 160 łóżek, głównie dla chorych ortopedycznych.
Opuszczając Świnoujście żegnamy się z morzem, które dało nam tyle wspaniałych wrażeń i udajemy się na ostatni odcinek szlaku: statkiem „Żeglugi Szczecińskiej” ze Świnoujścia do Szczecina.
Tor wodny Świnoujście—Szczecin, którym będzie płynął nasz statek, prowadzi rzeką Świną, Kanałem Mielińskim, Kanałem Piastowskim, przez Zalew Szczeciński i Roztokę Odrzańską, Szerokim Nurtem, Domiążą i Odrą do portu szczecińskiego.
Ogólna długość toru wynosi 37 mil morskich, tj. około 70 km. Głębokość toru wynosi 9,6 m przy szerokości 80 m w części dennej.
Tor wodny wyznaczony jest przy pomocy nabieżników świetlnych, a na odcinku przechodzącym przez Zalew Szczeciński — przez Bramy Torowe. Na torze wystawione są pławy świetlne i nieświecące. Prawą stronę toru oznakowują czarne pławy stożkowe o numeracji nieparzystej,
lewą stronę toru — czerwone pławy drążkowe lub cygarowe o numeracji parzystej.

Świnoujście — Historia miasta, port

admin — Thu, 08 Sep 2011 15:52:46 +0000

Historia miasta Świnoujście.
W roku 1744 król pruski Fryderyk ogłosił, że każdy, kto osiądzie w Świnoujściu, otrzyma darmo drewno do budowy domu, działkę oraz przez sześć lat będzie zwolniony od płacenia podatków. Chętnych nie było jednak wielu.
Pierwotnie każdy stawiał swój domek tam, gdzie mu było wygodniej. W roku 1750 opracowano plan zabudowy. W Świnoujściu mieszkało już 46 rodzin.
W dniu 22 lipca 1767 roku Świnoujście otrzymało prawa miejskie.
W roku 1780 było w mieście 180 domów mieszkalnych, w których mieszkało 259 rodzin.
Przez kilkadziesiąt lat trwała w Świnoujściu „świńska wojna”. Świnie zniszczyły las i zieleń umocnień brzegowych. W roku 1793 jeden z urzędników skarżył się: „…te bestie wtargnęły do mojego domu, poprzewracały stoły i krzesła i tak jak codziennie innym mieszczanom, tak i mnie sprawiły dużo złości i zmartwienia…”
W latach 1788—1792 zbudowano nowy kościół, a w latach 1805—1809 ratusz.
Miasto rozkwitało razem z rozwijającą się żeglugą. Rozładunek towarów ze statków, które mając za duże zanurzenie nie mogły dalej płynąć do Szczecina, szkutnicwo, wywóz zboża i drewna budulcowego i inne związane z żeglugą usługi bogaciły mieszkańców. Aż wreszcie wojma 1805—1807 skończyła koniunkturę. Po przegranej wojnie, Napoleon zarządził blokadę kontynentalną i w Świnoujściu rozpoczęli urzędowanie francuscy celnicy douaniers i francuska piechota morska mariniers. Na Bałtyku pojawiły się angielskie statki ze zbrojną eskortą i… Świnoujście żyło z przemytu — niebezpiecznego, ale przynoszącego mimo wszystko duże zyski. W roku 1858 liczba mieszkańców wynosiła 5 758, w roku 1919 — 15 587, a w roku 1939 — 26 593.
Po zakończeniu działań wojennych administracja na wyspie Wolin i Uznam spoczywała w dalszym ciągu w rękach Niemców. Dopiero w dniu 21 września 1945 roku nastąpiło wytyczenie granicy, a następnie w dniach 4 i 5 października tego roku przekazanie polskiemu pełnomocnikowi wyspy Wolin oraz Świnoujścia i okolicy.
Intensywny rozwój miasta w Polsce Ludowej realizowany jest konsekwentnie. Podczas gdy w roku 1957 żyło tu 12 tysięcy osób, to w roku 1964 już 22,5 tysiąca. Podstawą egzystencji i rozwoju Świnoujścia jest morski przemysł rybny, uzdrowisko i wczasowisko, port handlowy oraz ośrodek administracyjno-usługowy powiatu.

Międzyzdroje —Świnoujście

admin — Thu, 08 Sep 2011 13:10:01 +0000

Z Międzyzdrojów wyruszamy na przedostatni odcinek naszego szlaku: plażą do Świnoujścia.
Po przejściu 11,5 km szeroką plażą dochodzimy do nasady świnoujskiego falochronu wschodniego (292,5 km).
Falochron obejmujący ujście Świny został zbudowany w latach 1818—1823 kosztem 1,5 miliona talarów. Na budowę użyto głazy, wydobyte z morza przy wybrzeżu wyspy Uznam, gdzie — jak dawniej przypuszczano — znajdowała się legendarna Wineta.
W okresie powojennym zewnętrzna strona falochronu wschodniego i jego głowica dodatkowo obłożona została przez polskich hydrotechników w latach 1955—1957 żelbetowymi tzw. gwiazdoblokami.
Gwiazdobloki, jako ochrona zasadniczej konstrukcji falochronu, są znacznie skuteczniejsze od bloków prostopadło-ściennych. Ich cztery odnogi zaklinowują się wzajemnie i skutecznie opierają uderzeniom fal, które pomiędzy tymi odnogami wytracają swoją energię. Mniejsze bloki ważą 5 ton, większe natomiast 12 ton.
Na głowicy falochronu zachodniego widzimy białą stawę nabieżnikową „Młyny”, która ma kształt wiatraka ze skrzydłami i służy jako znak orientacyjny dla statków wchodzących do portu.
Na redzie statki handlowe różnych bander czekają na pilota, który udziela pomocy i porad nawigacyjnych kapitanowi pilotowanego statku. Wchodzenie do portu bez pilota może nastąpić tylko wtedy, kiedy załodze lub statkowi zagraża niebezpieczeństwo.
Po zwiedzeniu falochronów kierujemy się do latarni morskiej, położonej 550 m od linii brzegowej, w Chorzelinie (293 km).
Budowę fundamentów zwiedzanej latarni rozpoczęto w roku 1854. Jej światło rozbłysło po raz pierwszy stałym, białym ogniem 1 grudnia 1857 roku. W latarnie paliły się wtedy cztery koncentryczne knoty podsycane olejem rzepakowym. Wysokość wieży wynosi 68 m — tak więc świnoujska latarnia jest jedną z najwyższych na świecie. Wieża latarni była pierwotnie ośmiokątna oblicowana żółtą cegłą. Cegła ta okazała się jednak nieodporna na szczególnie ciężkie warunki atmosferyczne. Odpadanie zwietrzałej cegły zagrażało przechodzącym w pobliżu. Chcąc uniknąć niszczenia murów w głębszych partiach, oblicowano wieżę cegłą sprowadzoną ze Szwecji, która przeszła przedtem kilkuletnią próbę na miejscu przyszłego wbudowania. Roboty te wykonano w latach 1902—1903.
Obecnie na wieży zainstalowane jest światło elektryczne. Widzialność światła białego wynosi 21 mil morskich, czerwonego — 9 mil morskich.
Po zwiedzeniu latarni idziemy w kierunku promu. Omijamy basen jachtowy, przechodzimy koło restauracji „Twierdza” i po 20 minutach jesteśmy na przystani promowej (295 km).
Pierwszy przewoźnik — pod nazwiskiem Teodoryk — wspomniany jest w dokumencie z roku 1230. W dokumencie z roku 1530 gani się lenistwo, grubiaństwo i chciwość przewoźników. Z drugiej strony pasażerowie, często urzędnicy królewscy, których przewoźnicy zobowiązani byli przewozić bez opłaty, również denerwowali się, gdy np. w czasie niepogody lub w okresie połowów albo żniw, przewoźnik nie stawiał się natychmiast. Często płacili mu za jego usługi kijem. Nieporozumienia te trwały aż do końca XVI wieku.
Obecnie trzy promy towarowe i osobowe przewożą ruchem wahadłowym pojazdy i ludzi bez żadnej opłaty. Promem tym przeprawiamy się z Warszawy na prawym brzegu Świny, do Świnoujścia na lewym brzegu.

jezioro Gardno, legenda

admin — Thu, 08 Sep 2011 12:08:53 +0000

Jezioro Gardno. Siedem wydłużonych zatok tego jeziora wcina się głęboko w ląd a pośrodku znajduje się nieduża wysepka na której stał niegdyś, jak głosi legenda, posąg Światowida, stąd jezioro to nazywane jest również „Źrenicą Światowida”. Po raz pierwszy tajemnicze jezioro wspominane jest w dokumencie z roku 1186 jako „lacus Gardino”.
Jedna z legend mówi, że przed wieluset laty, gdy jezioro połączone było jeszcze wąskim kanałem z morzem, znajdowała się tutaj kryjówka bandy piratów, którzy na swoich zwinnych łodziach niepokoili przybrzeżne wody Bałtyku. Na sąsiedniej górze Gosań znajdował się ich punkt obserwacyjny. Przywódcą tych dzikich a jednocześnie dzielnych zabijaków była jeszcze bardziej dzika i odważna kobieta, którą oni czcili jak księżniczkę i której byli bezwzględnie posłuszni. Steńka — tak miała na imię — nie znała trwogi, zawsze pierwsza była w natarciu i swą odwagą zadziwiała wszystkich piratów i ich ofiary.
Steńka pochodziła z wyspy Wolin i niegdyś służyła na dworze. Gdy jednak syn właściciela dworu uwiódł ją i shańbił, zasztyletowała go jeszcze tej samej nocy i uciekła podpaliwszy dwór. Wkrótce potem zebrała bandę rozbójników i założyła nad jeziorem Gardno swój obóz. Mieszkanie Steńki znajdowało się na wyspie w grocie, w której ukryte były drogocenne łupy z rozbojów. Wartę przed grotą trzymały krwiożercze, silne psy, które przepuszczały tylko swoją panią.
Piraci byli nieuchwytni. Szybko atakowali i jeszcze szybciej znikali. Nigdzie nie pozostawiali śladów i nikt nie mógł wyszperać ich kryjówki. Aż zdarzyło się pewnego razu — gdy banda topiła załogę obrabowanego statku, płynącego z ładunkiem z Lubeki do Kołobrzegu — że Steńka dostrzegła młodego sternika, który spodobał się jej jak żaden inny dotąd mężczyzna. Oszczędziła mu życie i zabrała do obozu nad jeziorem. On jednak tęsknił za otwartym morzem i dalekimi, obcymi krajami. Zmyliwszy w nocy czujność psów uciekł z groty, a następnie założył sobie na głowę kępę sitowia i niedostrzeżony przepłynął jezioro.
W Wolinie dzielny sternik opowiedział swoją historię. Zmobilizowano szybko zbrojnych i zaatakowano obóz Steńki jednocześnie od lądu i morza. Zaskoczenie było całkowite, jednakże piraci krwawo sprzedali swoje życie. Gdy wszystko już było stracone, Steńka skoczyła na konia i chciała ujść niewoli. Rączy rumak potknął się jednak nad brzegiem jeziora i Steńka znalazła śmierć w jeziorze.
Porąbano i spalono łodzie piratów a kanał łączący jezioro z morzem zawalono kłodami i ziemią. Jak chce dalej legenda, kanał zapiaszczony jest tylko powierzchownie i w dalszym ciągu istnieje podziemne połączenie jeziora z morzem. Ponieważ wolinianie nie znaleźli żadnych skarbów należy przypuszczać,że w dalszym ciągu ukryte są one gdzieś na wyspie. Pilnuje ich jednak pirat, który ze ściętą głową chodzi o północy nad brzegami jeziora…
Odcinek, który następnie mijamy należy do najatrakcyjniejszych na szlaku. Wysoki brzeg klifowy, którego wysokość dochodzi do 95 m n.p.m. (góra Gosań), zbudowany został przez lądolód skandynawski z margli i zwartej gliny zwałowej, stąd też ze szczególnym uporem opiera się on atakom fal morskich. Morze podchodzi tuż pod pionową prawie ścianę brzegu a szerokość plaży wynosi zaledwie kilka metrów. Na plaży zalegają duże i małe głazy wypłukane z podmytego brzegu. Niszcząc energię falowania, pomagają one w utrzymaniu istniejącej linii brzegowej, która w tym miejscu utworzyła łagodny, wystający 1 km w morze przylądek. Sojusznikiem morza są deszcze, które rozpłukują glinę na stoku oraz mróz, który niszczy strukturę zewnętrznych warstw. Możemy obserwować ogromne osuwiska, które porwały ze sobą rosnący w górze las. Widzimy dogorywające na plaży buki, które odbyły kilkudziesięciometrową podróż w dół. Pierwszy silniejszy sztorm rozbije i porwie ze sobą ziemię oplecioną korzeniami — następny połamie i uniesie ich gałęzie. Tutaj drzewa umierają na plaży.
Wysoki klif ciągnie się aż do wschodnich zabudowań Międzyzdrojów (281 km).

Wyspa Wolin (Międzywodzie — Międzyzdroje)

admin — Thu, 08 Sep 2011 12:01:40 +0000

Wyspa Wolin (Międzywodzie — Międzyzdroje)
Wolin jest największą polską wyspą, o powierzchni 265 km2. Zamyka ona we wschodniej części Zalew Szczeciński, z którym graniczy od południa. Od zachodu Świna dzieli ją od wyspy Uznam, od wschodu — Dziwna od lądu stałego. Północne wybrzeże wyspy oblewa Bałtyk, a dokładniej mówiąc — wyspa graniczy z Zatoką Pomorską.
Wyspa powstała w dwóch ostatnich epokach geologicznych: pleistocenie i holocenie.
Z pleistocenu, sprzed 12 000 lat, pochodzi jądro wyspy. Cofający się lądolód pozostawił wzgórza morenowe ciągnące się półkoliste od Swiętouścia przez Międzyzdroje,Lubin do Wolina. Najwyższe wzniesienie — Grzywacz — wznosi się 115 m n.p.m. Wyżyna opada łagodnie ku wschodowi, ku Dziwnej, na wybrzeżu natomiast i na południowym zachodzie urywa się stromym klifem.
Z holocenu, sprzed 6000 lat, pochodzi Półwysep Przytorski i Półwysep Międzywodzki. Utworzyły je fale, prądy i wiatry. Proces ten trwa w dalszym ciągu po dzień dzisiejszy.
Wysoki brzeg klifowy cofa się co roku średnio o około 80 cm. Jest to wyraz dążności do wyrównania się linii brzegowej, która na wysokości Grzywacza tworzy płaski, wystający w morze przylądek.
Podczas, gdy cały obszar pleistoceński wyspy i wydmowa część zachodnia bogate są w lasy, wschodnia część wyspy jest ich na ogół pozbawiona, obfituje natomiast w jeziora, liczne moczary i wrzosowiska.
Z ogólnej powierzchni wyspy, 4691 ha przypada na Woliński Park Narodowy a 748 ha — na jeziora.
Wyspa Wolin jest w okresie letnim jednym z najciekawszych regionów turystyczno-wczasowych w Polsce. Przebywa tutaj wówczas około 600 tysięcy gości z kraju i zagranicy.
Idąc plażą mijamy małe urocze kąpielisko Międzywodzie (262 km). Prowadzone tu żmudne prace wiertnicze zostały uwieńczone pełnym sukcesem. Z nowego odwiertu w Międzywodziu trysnęła potężnym strumieniem 9% solanka jodowo-bromowa. Przystąpiono już do opracowywania planów urządzeń zdrojowych.
Zespół zdrojowy w Międzywodziu ma się składać z otwartego przez cały rok zakładu przyrodoleczniczego, hotelu turystycznego i dużego basenu z urządzeniem podgrzewającym wodę i wytwarzającym sztuczne fale.

Woliński Park Narodowy

admin — Thu, 01 Sep 2011 11:59:01 +0000

Za Międzywodziem, tuż przed Swiętouściem, wchodzimy na teren Wolińskiego Parku Narodowego, którego północna granica ciągnie się aż do Międzyzdrojów.
Woliński Park Narodowy ustanowiony został rozporządzeniem Rady Ministrów PRL z dnia 3 marca 1960 roku i obejmuje obszar 4691 ha. O utworzeniu Parku zadecydowało spotykane tutaj wyjątkowe bogactwo form i gatunków roślin oraz zwierząt jak również niezwykła malowniczość krajobrazu. Jest to wynikiem wielkiej różnorodności panujących tu warunków ekologicznych.
Największe zainteresowanie budzą w Parku znamienne dla Pomorza buczyny pomorskie bez podszycia, trawiaste, z charakterystyczną perłówką jednokwiatową, która poza Pomorzem jest rośliną rzadko spotykaną.
Dominującym elementem szaty roślinnej są jednak lasy mieszane. Panuje wśród nich smukła sosna, zupełnie niepodobna do tej, którą znamy z borów porastających wydmowe piaski w Łebie.
Częstą domieszkę stanowi buk, którego można spotkać zarówno w postaci wyniosłych drzew jak i w postaci zwartych kęp podrostu. Dalszymi drzewami lasu mieszanego są oba nasze dęby: szypułkowy i bezszypułkowy. Podchodząc do brzegu morskiego las zmienia swój charakter ze względu na bardzo mały udział sosny.
Uderzająca jest na Wolinie obfitość ptaków drapieżnych. Zaobserwowano tutaj sokoła, orlika krzykliwego, myszołowa pospolitego, jastrzębia gołębiarza, krogulca i rybołowa. Wspaniały bielik, zwany często orłem morskim gnieździ się tutaj corocznie w ilości 3—4 par.
Ssaki reprezentowane są przede wszystkim przez gatunki zwierzyny łownej: jelenia, sarnę, dzika, borsuka, lisa, zająca i kunę.
W granicach Wolińskiego Parku Narodowego wydzielone są rezerwaty: na zachód od góry Gosań, dla ochrony buczyny ze storczykami; na północ od wsi Wisełka, dla ochrony buczyny; u stóp Lelowej Góry, dla ochrony trawy „żywiec bulewkowaty”; na północny-zachód od wsi Wisełka, dla ochrony wiciokrzewu pomorskiego.